Komfort snu w przedpokoju to nie tylko kwestia stelaża, ale też materaca. W przypadku mebli do spania w przedpokoju, często idziemy na kompromis, bo standardowe materace z zestawu bywają cienkie i niewygodne. Dlatego radzę od razu wymienić fabryczny materac na osobny materac piankowy o grubości co najmniej 16 cm. Pianka termoelastyczna dopasowuje się do ciała i nie jest tak twarda jak sprężynowa, co jest ważne, gdy śpi się na kanapie tylko od czasu do czasu. U siebie zamontowałam materac piankowy o gęstości 50 kg/m3, który nie traci kształtu nawet po kilku miesiącach użytkowania. Co więcej, pianka nie jest tak ciężka jak lateks, więc łatwo go zdjąć do przewietrzenia. Pamiętaj tylko, żeby materac miał zdejmowany pokrowiec, bo w przedpokoju szybciej się brudzi niż w sypialni.
Kolejnym wyzwaniem okazało się przechowywanie pościeli i koców dla gości. W małej jadalni każdy schowek na wagę złota. Postawiłam na łóżko z pojemnikiem na pościel, które wizualnie przypomina elegancką sofę. Pod siedziskiem kryje się przestrzeń na trzy komplety pościeli, dwa koce i zapasowe poduszki. To rozwiązanie uratowało mnie przed kupnem dodatkowej komody, która tylko zagracałaby przestrzeń. W zestawieniu z wersalką o podobnej funkcji sprawdza się świetnie, gdy trzeba szybko przygotować nocleg dla dwojga. Wersalka ma jednak mniejszy pojemnik, więc jeśli często goscisz rodzinę, lepiej wybrać model z dużym schowkiem. W moim przypadku sprawdziła się opcja z wysuwanym pojemnikiem, który mieści nawet grubą kołdrę.
Oświetlenie to element, który często bywa pomijany w aranżacjach, a w prowansalskim stylu ma kluczowe znaczenie. Zamiast jednej górnej lampy postawiłam na kilka źródeł światła o różnej temperaturze barwowej. W salonie wisi żyrandol z kutego żelaza z abażurami w kolorze kremowego lnu. Przy kanapie stoi lampa podłogowa z ceramiczną podstawą w odcieniu lawendy, która daje ciepłe, rozproszone światło idealne do czytania. W sypialni użyłam kinkietów z matowego szkła, które nie rażą w oczy, gdy wstaję w nocy. I tu kolejna praktyczna uwaga: żarówki o barwie 2700 kelwinów sprawiają, że nawet najprostsze wnętrze wygląda przytulnie, a te o wyższej temperaturze - jak 4000K - psują cały prowansalski klimat.
Tapicerka welurowa to nie tylko kwestia estetyki, ale też praktyczności. W przedpokoju, gdzie kurz i brud z butów są na porządku dziennym, welur okazuje się lepszy niż gładkie tkaniny, bo nie widać na nim od razu smug. Do tego jest przyjemny w dotyku i dodaje wnętrzu ciepła. Wybrałam wersalkę z tapicerką welurową w odcieniu butelkowej zieleni, która ładnie kontrastuje z białą ścianą. Welur jest łatwy w czyszczeniu, wystarczy odkurzyć go miękką szczotką, a plamy z kawy można zetrzeć wilgotną szmatką z delikatnym detergentem. Co ważne, nie mechaci się tak szybko jak len czy bawełna. Jeśli boisz się, że welur będzie się elektryzował, wybierz model z domieszką bawełny, co zmniejsza ten efekt.
Zastanawiasz się pewnie, jaki kolor wybrać, żeby nie popełnić modowej wpadki. Obserwuję, że w ostatnich sezonach prym wiodą ziemiste odcienie – terakota, butelkowa zieleń, ciepły brąz. Ale prawda jest taka, że dywany do salonu najlepiej sprawdzają się w neutralnych barwach, jeśli masz zamiar co jakiś czas zmieniać dodatki. Ja sama popełniłam błąd, kupując dywan w odcieniu fuksji, który po roku przestał mi się podobać. Teraz stawiam na beże, szarości i delikatne pastele. Łatwiej je zestawić z poduszkami, narzutami czy zasłonami. A jeśli marzy Ci się odrobina luksusu, wybierz model z welurową strukturą – jest miękki w dotyku i elegancko mieni się w świetle.
Po trzech latach mieszkania w prowansalskim wnętrzu wiem, że ten styl wymaga kompromisów. Nie ma tu miejsca na plastikowe pojemniki po jogurtach ani na syntetyczne dywany. Ale zyskujesz przestrzeń, która każdego dnia przypomina ci o wakacjach na południu Francji. Nawet gdy za oknem pada deszcz, a ty siedzisz na kanapie z funkcja spania z filiżanką herbaty w ręku, czujesz ten specyficzny spokój. I choć znajomi pytają, czy nie męczy mnie utrzymywanie wszystkich lnianych firan i drewnianych blatów w czystości, to odpowiedź brzmi: nie, bo to właśnie te drobne rytuały - prasowanie pościeli, wietrzenie poduszek, polerowanie mosiądzu - są częścią uroku tego stylu. A lozko z pojemnikiem na posciel pomaga utrzymać porządek wśród tych wszystkich tkanin.
Największym problemem okazało się spanie. Standardowe łóżko nie wchodziło w grę, bo przy ścianie zostało za mało miejsca na swobodne wstawanie. Rozważałam różne opcje, aż trafiłam na kanapę z funkcją spania. Wybrałam model z tapicerką welurową w głębokim granacie – nie tylko pięknie wygląda, ale jest przyjemna w dotyku i łatwa w czyszczeniu. Mechanizm DL okazał się strzałem w dziesiątkę, bo rozkłada się jednym ruchem, a spanie na niej jest naprawdę wygodne. Do tego stelaz listwowy zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa, a materac piankowy o grubości 16 cm sprawia, że goście nie narzekają na plecy. Z początku bałam się, że welur będzie zbierał kurz, ale wystarczy odkurzacz z miękką szczotką i problem znika. Teraz to ulubione miejsce do czytania w ciągu dnia.
